از همیشه تا هنوز

دیگر سراغت را از گلدان شکسته بر ایوان آذرماه نخواهم گرفت *

فرزانه — Thu, 10 May 2012 01:08:55 GMT

فردا... یعنی امروز! تولد یک دوست عزیز است.

وقتی بهش اس ام اس زدم و تبریک گفتم (چون یادم بود پارسال یا پیرارسال که زنگ زدم همه خواب بودند و یواش حرف میزدیم و .... پس به همان اس ام اس اکتفا کردم) گفت که گوشی دستش بوده و منتظر من بوده..

مثل من که آنشب منتظرت بودم!

از این حرفش خوشحال شدم.. خوشحالم که مرا آنقدر "دوست" دانسته که تبریکم برایش مهم باشد.. که به قول خودش ته دلش بداند که حتما یادم هست... و خوشحال ترم از اینکه به انتظارش پاسخ مثبت دادم. آخر میدانی؟ خیلی بد است که آدم انتظار چیزی را داشته باشد و پاسخ معکوس بگیرد.. و البته بد تر از آن هیچ پاسخی نگرفتن است.

من اما دیگر منتظر هیچ کسی و هیچ لحظه ای نخواهم بود....

*سید علی صالحی؛ نشانی ِ نمیدانم چندم!

تکلیف دلم چه بود اگر تو نبودی؟

فرزانه — Fri, 20 Apr 2012 18:44:12 GMT

شب کلی باهام حرف میزند... خوب نیستم و این را خوب میفهمد. شاید تنهایی مزید بر علت این خوب نبودن باشد. اصرار میکند که بخندم. میگویم خنده ام نمیگیرد. میگوید: زوره! باید بخندی... میخواهد بداند چی شده و من میگویم چیزی نشده...

فرداشب باز که شروع میکنیم به حرف زدن هنوز همانم که بودم؛ با اینکه چند ساعت ِ خیلی خوب را پشت سر گذاشتم و یک مهمانی دوست داشتنی و از همه مهمتر اینکه حرف زدن با خودش یک دنیا انرژی میریزد توی وجودم.. (حرف زدن که هیچ! هروقت یادش بیفتم و ردی ازش حتی توی ذهنم بماند....) ولی باز آش همان آش است و کاسه همان کاسه.

حالا تقریبا ... نه! دقیقا میتواند حدس بزند چه اتفاقی نیفتاده که باید می افتاده... حرفی ازش نمیزند. ولی خیلی ماهرانه و غیر مستقیم بدون اینکه حرفی از آن ماجرا زده شود دارد نصیحتم میکند... روحیه میدهد و .... زود خداحافظی میکنم. میگوید من حالاحالاها بیدارم..

نیم ساعت بعد دوباره میروم سراغش. تنها کسی است توی دنیای من که درباره ی "همه چیز" میتوانم خیلی راحت برایش حرف بزنم.

ایندفعه خواهش میکنم شروع کند تا من ادامه بدهم. اولین سوال را که میپرسد و جواب میدهم یک "به جهنم" از آن به جهنم های طوفانی تحویل میدهد که با آن حال خراب خنده ام میگیرد چه خنده ای!

در موردش حرف میزنیم؛ مفصل! هرچه باید بگوید میگوید.. میگوید مثل تابستون باید بتونی! فرزانه تو خیلی محکمی ولی خودت اینو قبول نداری و ... و من گوش میدهم و آرام آرام، آرام میشوم.

پس فردای آن شب اس ام اس میزند و میخواهد بداند خوبم؟؟ مثل همیشه که خیلی خوب آدم را درک میکند، اینبار هم درک میکند چه بر من گذشته. میگویم خوبم.

تا امروز...

امروز بهش گفتم دسته گل به آب دادم. خودم میدونم خیلی خرم!

جواب میدهد: دقیقا خیلی خری! و میپرسد که در چه حدی خرابکاری کردم... بازهم خنده ام میگیرد از لحنش. توضیح میدهم و نه تایید میکند نه تکذیب..

از ظهر دارم فکر میکنم بعضی آدمها چقدر "یهویی" وارد زندگی آدم میشوند و چقــــــــــــــــــــــدر عزیزند و ماندگار.

کاش به همین زودی در بزرگترین شادی زندگیش سهیم باشم..

عنوان نوشت: با احترام به مرحوم قیصر امین پور؛ پر بیراه هم نگفتم که مهسا پرده ای از عشق است!

پسا تولد!!

فرزانه — Wed, 18 Apr 2012 22:27:09 GMT

1. چند روز پیش یه جا نوشته بودم: "خدایا میشه ایندفعه که رفتم شهر کتاب ونک اون کتابی رو که درباره ی قیصر امین پور بود و دفه ی پیش داشت، هنوزم داشته باشه؟ مرسی که میشه :) "

البته گذارم شهر کتاب ونک دیگه نیفتاد ولی..

امروز اون کتاب رو هدیه گرفتم.. از کسی که اون نوت رو نخونده بود!

یعنی ممکنه کسی بتونه تصور کنه چقدر متعجب و خوشحال شدم؟

2. فسقلی خوردنی موقع کادو دادن کادوشو بهم داد و گفت: فرزانه جون عیدت مبارک :)))))

3. ممنونم از فرشته خانوم مهربونم که کلی شرمنده ش شدم..

که همه ی تلاششو کرد که فرزانه ای باشم که باید!

که بهم یادآوری کرد: تولدته!

که تا دیشب بهم میگفت: همچنان تولدت مبارک :)))

که ... یه دونه س

و ممنونم از همه ی اونهایی که فکر نمیکردم این روز براشون مهم باشه و یادشون بمونه (مخصوصا اون دو تا اس ام اس سه و نیم صبح و پنج صبح! :) ) اما بود ...

129

فرزانه — Tue, 17 Apr 2012 07:09:44 GMT

ای بابا!

باز که ما متولد شدیم که!

به قول بچه جون happy birthday مون مبارک!

:))

اگه عطیه نگه زبونتو زنبور نیش بزنه باید بگم که داشتم فکر میکردم روز آغاز و پایان آدم اگر یکی باشه .....

ادعونی استجب لکم

فرزانه — Mon, 16 Apr 2012 23:35:33 GMT

چند وقت پیش یکی از اساتید عزیز یکی از اشعار خودشون رو برام ایمیل کردن (که اتفاقا امروز هم تو یه محفلی همون شعر رو خوندن و البته لذت خوندن یه شعر خوب قابل قیاس با لذت شنیدن همون شعر خوب از زبان خود شاعر اصلا نیست...)

یکی از ابیاتش که خیلی منو تحت تاثیر قرار داد اینه:

بخوان خدای را شبی به خانه ی دلت به صدق/ چو میهمان شود تو را ببین چه ها نمیکنی

که البته با توضیحی که در موردش دادن بسیار به نظرم زیباتر هم اومد.

اینکه ایشون معتقدن در ترجمه ی آیه ی "ادعونی استجب لکم" به این شکل رایجی که ماها میخونیم (بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را .. یا دعا کنید تا اجابت کنم ....) حق مطلب ادا نشده و اینطور باید ترجمه بشه که: دعوت کنید مرا تا اجابت کنم شما را ..

که خب اون بخوانید تو ترجمه ی اول میتونه مفهوم دعوت رو هم در خودش مستتر داشته باشه اما به این شکل واضح و صریح من تا حالا بهش فکر نکرده بودم. و خودم همیشه به مفهوم صدا زدن توجه میکردم...

این تعبیر رو خیلی دوست داشتم. خیلی قشنگه که آدم خدا رو به دلش "دعوت" کنه.. اینکه مثل وقتایی که یه مهمون عزیز داره در حد توانش بهترین امکانات رو برای پذیرایی آماده میکنه و به بهترین شکل ممکن جلوی مهمونش ظاهر میشه یه بعد قضیه ست و اینکه اون عزیز دعوت تو رو قبول کنه یه بعد دیگه!

فکر کردن به جفتش برام بینهایت شیرین بود...

به من گفت صدای لطیفتون :))))

فرزانه — Sat, 14 Apr 2012 12:37:08 GMT

زنگ زدم شرکت ببینم مهندس دال هست که برم یا نه. دیدم خانم مهندس قاف مهربون بعد کلی احوالپرسی و اینا میگه معلوم نیست امروز بیان یا نه.. شما ظهر زنگ میزنید؟ گفتم بله مشکلی نیست. من فقط میخوام با تند تند زنگ زدنم مزاحم شما نباشم.. حتما زنگ میزنم! میگه نه عزیزم چه مزاحمتی؟ بعدش گفت اصلا من صدای لطیف شما رو میشنوم حالم خوب میشه :))

منو میگفتا! :)))))

دارم فکر میکنم اسممو بذارم لطیفه اصن! خیلی هم خوب.

مهربون بودی یه روزی؛ دیگه نیستی... دیگه نیستی....

فرزانه — Thu, 12 Apr 2012 03:22:04 GMT

روزگار مهربانیت... یادش به خیر!

خواهرانه

فرزانه — Thu, 5 Apr 2012 13:23:34 GMT

آخرین حرفی که قبل اومدنشون بهم زد: یه کِرِم نمیخوای به اون صورتت بزنی؟ مث میت میمونی..

اولین حرفی که بعد رفتنشون بهم زد: دماغش خوب بود؟

:))

....

و از دیشب تا حالا بیحوصلگی و غرغر و اعصاب خوردی منو داره با حرفای بامزه ش رفع و رجوع میکنه که حالم خوب شه.

پ.ن :

خدایا به اونایی که خواهر ندادی، چی دادی؟

circulation

فرزانه — Mon, 26 Mar 2012 13:55:52 GMT

تو خونه ی جدید مفهوم سیرکولاسیون رو کاملا میتونم درک کنم. از پذیرایی میری تو اشپزخونه از در مطبخ میای بیرون بعد از در سالن میری بیرون از در ایوون پشتی میای تو اصن فوزا" عظیما

:))

خوشبحال هوا که همیشه تو طراحی معماری سیرکولاسیونش رو در نظر میگیرن....

ما نباید بمیریم؛ رویاها بی مادر میشوند...

فرزانه — Sat, 24 Mar 2012 23:26:34 GMT

آدم هایی که توی رویاهای دور و درازت هستند نباید بمیرند...

خیلی تلخ است وقتی ببینی رویایی دیگر امکان محقق شدن ندارد..

رویایی که یک جای خالی بزرگ وسطش هست که هیچ جوری پر نمیشود الا با همان آدمی که دیگر نیست...

امشب بعد از تقریبا دو سال خیلی عمیق به این حس رسیدم.

عنوان نوشت: با احترام به سید علی صالحی؛ گاهی هم رویاها بی پدربزرگ میشوند!

نفع؟ مردم؟ شیب؟ بام؟

فرزانه — Sat, 24 Mar 2012 23:20:52 GMT

آقای مهمون به بابا: اقتصادی شدن بن در برای مردم چه نفعی داره؟؟

منظورش "منطقه ی ویژه ی اقتصادی" شدن هست که بقیه شو دیگه لطف کردن به صلاحدید خودشون فاکتور گرفتن

حالا بگذریم از این سوال هوشمندانه اصلا... با اینهمه ادعا اونم!!!

احتمالات

فرزانه — Wed, 21 Mar 2012 21:12:01 GMT

وقتی میبینید کسی داره گریه میکنه همه ش دنبال این نگردید که کی چی گفته یا چیکار کرده که اشکش رو در آورده.. گاهی هم احتمال بدید کسی باید چیزی میگفته و نگفته.. کاری میکرده و نکرده ....

تلخ و شیرین

فرزانه — Tue, 20 Mar 2012 23:08:04 GMT

اول سالی نباید اینطوری بنویسم ولی توی دلم میماند اگر نگویم...

هرچند خیلی دیر؛ ولی الان.. درست همین الان به این نتیجه رسیدم که ناراحت شدن خیلی هم خوب است. اینکه از دست کسی ناراحت شوی یعنی برایت مهم است.

از اینکه از دستت ناراحت نشدم پر از بغضم. ایکاش الان ازت دلخور بودم. ایکاش دوست داشتم سرت داد بزنم.. ایکاش ......سعی میکنم یک کاری کنم که بغضم بشکند و اذیتم نکند..

ببخشید که دیگر از دستت ناراحت نمیشوم!

بگذریم!

هرچقدر فکر میکنم یادم نمیاد امروز شیرینی خورده باشم! ... باورش مشکل که نه! محاله :)

دُم نوشت: باقلوا هم شیرینی حساب مشیه؟ P:

....

به مبارکی ِ امسال.. امیدوارم!

مهمان ناخوانده

فرزانه — Sun, 18 Mar 2012 00:34:27 GMT

حتی اگر دلش بشکند

حتی اگر خیلی دیر به دیر این طرفها سر و کله اش پیدا شود

حتی اگر خیلی ها دوستش داشته باشند

حتی اگر به خیال خودش آمده باشد تا ما را خوشحال کند

ابایی ندارم از اینکه زل بزنم توی چشمهایش و بگویم برو! دوستت ندارم....

خب من هیچ وقت برف دوست ندارم... دم دمای عید بیشتر دوست ندارم!

شاید نوشت: شاید هم آرزویی که برای مه سا کردم سوار بوم رنگ شد و برگشت به طرف خودم!!!!

:)))))

شب آهنگ

فرزانه — Fri, 9 Mar 2012 04:39:45 GMT

ساعت چهار و بیست و چند دقیقه ی صبح...

تازه از تمیز کردن خانه فارغ شدم... داشتم به خدا میگفتم: چی میشد یه نفر رو به عنوان همزاد با آدم می آفریدی که پشت سرش راه بیفته هرچی اون میریزه و میپاشه این جمع کنه؟ ها؟ چی میشد؟ ازت کم میومد؟ .... و از آنجایی که خداوند خدا فقط بر و بر نگاهم کرد که یعنی چشمت کور میخواستی ریخت و پاش نکنی.. حالا جمع کن! سخن کوتاه نمودیم و به مرتب کردن کتاب و کاغذ و خرت و پرت های دیگرمان پرداختیم!

این چند روز خیلی شلوغ بود! حتی امروز از شدت تنگی وقت فرصت غذا درست کردن نداشتم و از صبح تا غروب فقط یک نان ساندویچی تست شده ی خالی! خوردم با یک لیوان نسکافه (سطح بیچارگی :)) ) هرچند که برای شام جبران کردم و از خجالت خودم حسابی در آمدم.

حالا دارم چای مینوشم. آهنگ انتخاب میکنم برای فردا... عکس تماشا میکنم.. خاطره زیر و رو میکنم .... و البته گوشه چشمی هم به ادامه ی کارم دارم و حواسم پیش رمپ پارکینگ است که با آن شیب 5 درصد جواب میدهد یا نه؟ .... یعنی باورم نمیشود هنوز که 5 درصد در آورده باشم در صورتیکه به 15 درصد هم فکر میکردم!! بگذریم...

سکوت مطلق این ساعت از شب (روز؟!) بینظیر است و من دارم فکر میکنم چقدر خوب که آدم گاهی خودش را از قید زمان رها کند.

باور

فرزانه — Wed, 29 Feb 2012 14:18:53 GMT

بعضی چیزها را طوری باور میکنم که هیچ رقمه نمیتوانم بهشان شک کنم.

این حسم را خیلی دوست دارم و اصلا هم به خطرناک بودن و بد بودن و همیشه خوب نبودن و این چیزهایش فکر نمیکنم.

یک چیزهایی توی زندگی باید ته ذهن و دل آدم بنشینندو مال خود ِ خودش باشند.. تا وقتش که رسید بتواند سرش را بالا بگیرد و و یک لبخند ِ "یواش" !! بنشاند گوشه ی لبش و به روزگار فخر بفروشد که:

از اولشم میدونستم!.... مطمئن بودم!

(با احترام به هما کبیری)

اینهمه آشفته حالی.. ؟!

فرزانه — Mon, 27 Feb 2012 21:28:42 GMT

حالا عدل باید همین امشب که کلی کار دارم... (کارهایی که در حالت عادی حداقل ده پانزده روزه تحویل میدادم و الان حداکثر سه روزه باید تمامشان کنم) هوای نوشتن به سرم بیفتد؛ آنهم چه نوشتنی! خب هیچکس انتظار ندارد از یک ذهن شلوغ و آشفته چیز به درد بخوری بیرون بیاید.. چه برسد به ذهنی که در حالت غیر شلوغی و غیر آشفتگی هم چیزی ازش در نمی آید!.. هیچکس انتظار ندارد؛ من هم!

امروز بعد از آن جلسه ی اعتماد به نفس ضایع کن!! مجبور شدم برای مطالعات طراحی یک سری به کتابفروشی های انقلاب بزنم (و چقدر هم این مدل اجبارها خوشایند من است.. کاش همه ی جبر زندگی همینطور دوست داشتنی و ایده آل بود).. پشت شیشه ی "نشر بیدگل" یک پوستر نسبتا بزرگ اصغر فرهادی بود و اسکار گرفتنش را از طرف انتشارات بیدگل تبریک گفته بود!

خیلی حس خوبی بهم دست داد. این کار به نظرم "خیلی فرهنگی" (!) آمد.. دوستش داشتم. به خصوص که صبح توی تاکسی خانمی که پشت نشسته بود داشت به آقای بغل دستی اش میگفت فکر نمیکنم خبرش رو پخش کنن!... دلگیری آن پیشگویی ( ِ نه چندان غلط) به لذت دیدن این پوستر در!

:))

....

به نظرم "نون نوشتن" دولت آبادی را باید دو لپی خورد! از بس که این کتاب خوشمزه است. شاید هم به این خاطر که .... نمیدانم! به هر حال خیلی از قسمت های کتاب به راستی به د ل م نشست. مثلا آنجا که میگوید:

"نکند زندگی آنقدرها که من بهش اهمیت میدهم اهمیت نداشته باشد!"

و درست در نقطه ی مقابلش (از نظر من) در جای دیگری از کتاب از اوج فاجعه اینگونه سخن میگوید:

"برای یک فرد انسانی و همچنین برای یک جامعه ی انسانی، فاجعه وقتی به اوج خود میرسد که احساس کند هیچ نقشی در پیش برد، تحول و دگرگونی سرنوشت خود ندارد ..."

گاهی اهمیت زندگی برای تو آنقدر بالاست که احساس کنی اگر در شکل گیری اتفاقاتی که کل زندگی ات را میسازند نقشی نداشته باشی به عمق فاجعه رسیدی و به قول نویسنده از درون متلاشی میشوی و با چشمان باز میبینی که داری از پا در می آیی.... گاه اما به کجا میرسد آدمی ... همین آدمی که دست داشتن در تحول اینقدر برایش مهم است شک میکند که زندگی اینهمه اهمیت دارد؟؟؟ .....

ذهنم خسته است و دارم اراجیف به هم میبافم..

به هرحال کتابیست بس دوست داشتنی که توصیه میکنم فرصت خواندنش را از دست ندهید.

....

امروز برای خودم یک سررسید 91 خریدم. مدتها بود میخواستم بخرم و دنبال چیزی بودم که خیلی ازش خوشم بیاید. طوری وسواس داشتم که انگار تک تک برگهای سررسید قرار است زنده شوند و روزهای سال بعدم در آنها (در خود آنها) پیاده شود.. پس لازم بود که خیلی دوستش داشته باشم!

امیدوارم روزهای خوبی برای همه و برای من در پیش رو باشد :)

من از تو .... راه برگشتی ندارم

فرزانه — Tue, 14 Feb 2012 15:02:09 GMT

هرچه بیشتر به رهایی بیندیشی

گهواره ی جهان کوچکتر از آن میشود که

نمیدانم چه ....

تو که راست میگی!

فرزانه — Sat, 11 Feb 2012 18:11:18 GMT

آدمهایی توی زندگی آدم هستند که بود و نبودشان اصلا مهم نیست

آدمهایی که ... اصلا بروند به درک!

آدمهای "میخوام صد سال سیاه" .....

آدمهایی که همان بهتر که نیستند

آدمهایی که وقتی کوچکترین ردی ازشان توی لحظه هایت پیدا شود قلبت میخواهد از جا کنده شود!

----------

یک تجربه: چای را غیر از هل و دارچین و گل محمدی و بهارنارنج، با پوست پرتقال (خشک شده!) هم امتحان کنید.. پشیمان نمیشوید!

من همون جزیره بودم...

فرزانه — Sat, 11 Feb 2012 15:40:04 GMT

حالا درسته یه بار از فاطمی ، حجاب، بلوار، میدون ولی عصر ... تا بلوار، میدون توحید، ستارخان، خونه !! پیاده رفتم و اینو گذاشتم تو گوشم و هزااااااااااااار بار گوش دادم و همه چی تو سرم چرخید...

ولی دلیل نمیشه وقتی دارم کار میکنم و حواسم نیست یهو این آهنگ پلی میشه نا خودآگاه دستم شل بشه و کارمو بذارم کنار و برم به همون روز و همه ی فکر و خیالاتش!

دلیل نمیشه ولی شد دیگه!